Voormalig adjunct-directeur Peter Panhuijzen overleden

Peter Panhuijzen, voormalig adjunct-directeur van Parcours (voorheen ‘De Burcht’) is donderdag 16 april jl. op 70-jarige leeftijd overleden. Peter was van 1982 tot augustus 2011 het gezicht van ons VSO.

Hij was een betrokken en bevlogen onderwijsman, die op de barricades klom als dat nodig was. Generaties leerlingen en ouders zijn wijzer van hem geworden, hebben hun verhaal gedaan bij hem, hun beklag gedaan, excuses aangeboden, hun toekomst besproken en hun dankbaarheid getoond. Generaties jonge docenten hebben van hem de menselijke kant van het vak geleerd. Hij was vertrouwenspersoon van leerlingen en collega’s.

Peter had een natuurlijke flair in het omgaan met mensen. Hij bracht ze samen, sloeg bruggen waar wegen niet samen konden gaan, gaf goede raad en wist altijd een oplossing. Peter draaide vanaf zijn bescheiden positie de hele school, en dat wist iedere directeur die formeel boven hem stond. Eigenlijk was Peter de baas, niet door zijn positie, maar door zijn natuurlijk leiderschap waarmee hij iedereen meekreeg, voor zich kon winnen; door zijn volhardendheid en positivisme, en doordat hij met iedereen in gesprek ging en er de tijd voor nam, door te luisteren naar mensen.

Hij was altijd aanspreekbaar, schakelde direct over naar de situatie waarin hem iets gevraagd werd. Bescheidenheid was zijn handelsmerk en complimenten wuifde hij weg met de woorden ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’.

Zijn relativeringsvermogen, zijn ontzettend grote hart, zijn bescheidenheid en zijn buitengewone wijsheid en expertise om dingen te zien en te herkennen die niemand zag. Bewonderenswaardig was zijn rust onder de zinspreuk ‘Morgen is er weer een dag, en als dat niet zo is, dan maakt het ook niet uit of we ons vandaag te druk maken’.

Peter zette zich altijd in voor andere mensen. Werktijd was een rekbaar begrip voor Peter.

Hij werkte avonden door om dingen draaiend te krijgen, om zomaar een glimlach bij een ander te realiseren, of om recht te doen aan een ander. Hij was elke avond de laatste die de school verliet. Zonder winstbejag, zonder carrièredrang, maar gewoon uit medemenselijkheid.

Peter maakte alle foto’s van leerlingen en van allerlei activiteiten op school. Ook zijn foto’s getuigden van het kunnen herkennen van de essentie. En dan is er Peters geweldige gevoel voor humor. Peter was altijd prettig in de omgang en nooit, echt nooit chagrijnig. Hij kon alles positief zien en positief buigen, en wist altijd met een originele kwinkslag de angel uit stekelige kwesties te halen. Hij was altijd te strikken om verkleed als Sinterklaas, Kerstman of Paashaas de school op te fleuren.

Wat gaan we hem ontzettend missen. Hij verdiende een heroïsch einde, Peter in het zadel en Peter in actie. Dat een klein stukje DNA van één tienduizendste millimeter sterker kan zijn dan Peter is ondenkbaar. Niets is immers sterker dan Peter. We zouden hier graag een sprookje schrijven van Peter die zich tot zijn honderdste levensjaar nog inzette voor zijn medemens en dan lachend inslaapt. Maar zelfs sprookjes doen geen recht aan wat deze man heeft betekend voor het hele speciaal onderwijsveld in de regio, en voor alle mensen in zijn omgeving waar hij woonde.

Geen standbeeld kan in kaart brengen wat deze man heeft betekend voor alle leerlingen voor wie het leven tegenzat en voor wie geen reguliere onderwijscarrière was weggelegd.

Hij verdient in ieders hart een warm hoekje en een waardig afscheid waarin iedereen kan laten zien hoeveel Peter voor hen betekend heeft.